مسعود رضایی بیاره پرتو, مهر روزهـــا رفـت ، نبـودی و نبـودیم و گــذشت گـَــردی از آینــــهی دل نــه زدودیم و گذشت سر زد از بــام فــلق هــر سحری پـرتــو مهر دیــده صبحی نه گشودیم و غنـودیم

مسعود رضایی بیاره بهاریه, پنــجره بُشگا که بهــار آمدست سبزه بـه دیــدار نـگار آمدست نغمهی بلبل به چمن گـوش کن ساغری ازبوی سحر نوش کن بـــوی فـــرح بـخش نسیم سحر دل بَـرَد از سینهی

مسعود رضایی بیاره کوه گــُل کبک دل پر می زند ، پَر در هوای کوه گــُل بــی قــرارم، بــی قرارم لالــههـای کوه گــُل تیر صیـــاد ستــم بشکسته بــــالم ، می روم تــا بیفتم در سراشیبی بــه پ

مسعود رضایی بیاره غزال, و غزل انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیهها بود مــن بـــودم و او بـود و همین حال و هوا بـود در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام وی انــــگار باغــــی ز غــــزل ،

مسعود رضایی بیاره اردیبهشت, شانــــه زد بــــاد بهاری بـر سر اردیبهشت, در چمــن پیچیــده عـــطر پیـــکر اردیبهشت, چتـــر زنبـــق شد پــدیــدار و کـــلاه نسترن سر بـرآورد از صحــــاری لشکر ارد

مسعود رضایی بیاره کبک کوهی عصر پائــــیز از دم صبح بهــــاری خـوشتر است در هـــــوای عـاشقانه ، بــی قراری خـوشتر است تیشه زن در ریشـــه و سنـگ جفـــا بـر شیشــهام روی دیـــوار شکسته یــــــــادگاری خـــوشتر است یـــادم آیـــــد از نــــگاهت ، اشکم از پــی مـی دود در کنـــار چشمـه و جـــو میگساری خـ...

مسعود رضایی بیاره بلوط خسته نه سپیدهای بــرآمد ، نه فــروغی از شب تــار نبرد رهی به حــالم ، می تلـــخ و نـــالهی تــار نه ز دست من بر آید ، نه ز اشک صبحـگاحی مگر آن نسیم گیسو ، گـِـرهی گشاید از کـــار تو کـه دل بریــدی از ما و به دیگران سپُردی به خیال خــود بــگو پا ، ز دل شکسته بــردار منم آن بلــ...

مسعود رضایی بیاره گُلهای وحشی گـُلهای وجشی رُسته بر دامان کُهسار بُلبل غزل می خواند و قمری چکامه گـــویی که ایـــل باشکوه تیر تــاجی بـــر دامــن کـــوه دـنا افکنـده خیمه

مسعود رضایی بیاره سیسخت سی سخت سرای لاله آجین دناست گهوارهی سرگذشت شیرین دناست اسطورهی توس و بیژن و کیخسرو یاد آور قصههـــای دیــرین دنـاست

مسعود رضایی بیاره چویل چون درگــذرم به تربتم یاس کنید تا بــوی دنا ز خـاکم احساس کنید یک شاخه چویل و اندکی برف دنا لای کفنـی ز بــرگ ریــواس کنید

مسعود رضایی بیاره گُلبُن ببین آن بُلبُــل شیــدا ، کـــه دور یــاسمن گــردد گهی در خویش می سوزد گهی بی خویشتن گردد از آن می ترسم از سر روسری بـردارد آن گُلبــُن نسیم از مـوج گیسویش ،پریشان تر ز من گــردد خوشم با یاد او گـاهی ، مرا هــر چند مـی سوزد که خاریدن لذت دارد ، هــر آن زخمی کُـهن گردد دل سنگ...

مسعود رضایی بیاره تاریخ دنا بـــوی دلِِ گـُل ز ژالـــه بـــاید پُـرسید از اشک خبـــر ز نـــــاله بایــد پُرسید دل سوخته آگــه از دلِ سوخته است تـاریخِ «دنــا» ز «لالـه» باید پُرسید

مسعود رضایی بیاره یاد گار بهار ای بهـــار خُــرّم ای فصلِ دل افـرزم ، نــرو یــــادگار هفت سین روز نـــوروزم ، نــرو شعلــهای هستم که با نبض نگاهت می تپم یــا نکش در آتشم ، یا تا که می سوزم نـرو شمع مــن ، در پــرتوت پروانگی آمــوختم تا ز تو آئیـــن خــودسوزی بیاموزم ، نـرو یک دل صـد پــاره د

مسعود رضایی بیاره خاکستر کــوچه در کوچــه، دست از این دفتر ، بـاد بازیگر ، بر نمی دارد هر ورق از من ، مـی برد سویی، دست از این دفتر بر نمـی دارد خش خش بـــرگ و عــابری تنهــا ، از درختــانم ، برگ می ریزد بــاد بـــارانی، مــی رود امــا ، از نـــگاهـم سر، بــر نمی دارد در بَــرِ مغرب ، مـی رود

مسعود رضایی بیاره آیه می توان پَـــر با نــگاهت بـاز کرد از کـــران تا بــی کران پـرواز کرد آیــــهای با رنـــگ رویائـی نوشت می توان ازایـــن غزل اعجـاز کرد می توان از سرو نـــاز و نـرگست هفت شهر عشق را شیـــراز کـرد روز اول عشق در دنیـــــا نبـــود با نــگاهت زنـــدگی آغــــاز کــرد چشم

مسعود رضایی بیاره باور سیه چشمم چهـــا بـــا ما نــکردی مـــرا آتش زدی ، پـــروا نــکردی نشستی بر دل و دیــــگر رهـــایم نـــکردی تـــا مــرا رسوا نــکردی چــه آتشهــا که بـا چشم سیاهت در این ویــرانه دل بـر پـا نکردی سرشکم حلقــه زد در چشمت اما در دل را بـه رویــم وا نـــکردی مگر مـرغان عا

مسعود رضایی بیاره بال خیال خیـالت از دلــم دل بــر نــگیرد خیــــالم بـــی خیـــالت پر نگیرد نیاسایـــد خیـــــالم تــا سحرگــه خیـــالت را اگــر در بــر نــگیرد چه می خـواهد خیالت از دل من که پای از چشم خــاکستر نگیرد بسوزد مـرغ دل در آتش عشق به دل بر یـــادی از دلبر نگیرد ز دست نــاله ک

مسعود رضایی بیاره غروب دلتنگی بیـــا با هـــم دمــی نـم نم بـگردیم تمام کــــوچه را کـــم کــم بگردیـم بیـــا پــــائیز شورانــگیز چنــدی میان کـــوچههـــا با هـــم بــگردیم سراغ از لالــهی پــَر پــَر بــگیریم پـــی آثــاری از مـــرهم بـــگردیم دمـــی بــا لالـــهی حسرت نشینیم کنــــا

مسعو.د رضایی بیاره سرد سیری اگــــر از دل بــرانـم در ضمیری دمـــی سر از خیـــالم بر نـگیری میــــان هفت شهر عــشق گشتـم به چشمان سیاهت ، بـــی نظیری مگر خــــاک ترا با گـُــل سرشتند که رویـــایی تر از عــطر عبیری میان بـــرف غــم پژمرده کردی مــرا ای سرو سبز سرد سیری بمیـرم تـــا نبینـــ

مسعود رضایی بیاره سلام به دو چشمان تـــو و خـوشهی خورشید سلام به نــــگاهت ، بـه همـــان تــوشهی امید سلام بـه همان پــــرتو رخشنــده کـــه هنــگام سحر از نــــــگاهت بـــه دل آینــــه تـــــابید ، سلام گــــم شدم ثانیـــــهای در نـــگهت تـــا بـه ابـد به همـان ثـــانیه ، آن لحظـــه